سيد عبد الله

سمن زار

آرين دخت

آب را از سربند بايد گرفت.

آب از روي كاسه خورده مي شود.

آب آورد اما كوزه را شكستاند.

آب تا گلو بچه زير پاي.

آب در جاغورش گرم نامد.

آب در كوزه و ما تشنه لبان ميگرديم ــ يار در خانه و ما گِرد جهان ميگرديم .

آب را نديده موزه را از پاي كشيده .

آب زور سر بالا مي رود .

آب گنده هرقدر باشد حمامي را به كار است .

از خيرات كرم كدو هم آب مي خورد .

با مردم دانا از درِ حيله در آمدن آب در هاون سائيدن است .

پيسهء آب به آب پيسهء شير به شير .

تا ريشه در آب است اميد ثمري است .

تا گوساله گاو شود دل صاحب آن آب شود .

تمام دنيا را اگر آب بگيرد مرغابي را تا بند پايش است .

جايي نمي خوابد كه زير پايش آب برود .

خوش آن چاهي كه آب از خود برآرد .

ماهي را هر وقت از آب بگيري تازه است .

نالهء آب از ناهمواري زمين است .

قطره قطره دريا مي شود .

مأخذ : مجلهء گلستان ــ غلام حافظي