|
دارم سخنى چو شير و شكر
از شير و شكر بود شيرين تر
از قدرت ذات پاك داور
" گويند مرا چو زاد مادر
پستان به دهن گرفتن آموخت "
بركرده مرا لباس در تن
بگرفت به پشت و دست و گردن
لالايى بخوانده است بهر فن
" شب ها بر گهوارهء من
بيدار نشست و خفتن آموخت "
راحت ننمود به يك شب من
آماده بساخت مطلب من
فرحت بگرفته از گپ من
" لبخند نهاده بر لب من
بر غنچهء گل شگفتن آموخت"
گرديد به گريه در شبانم
يا درد به جسم نا توانم
آرام بكرده همزمانم
" يك حرف و دو حرف بر زبانم
الفاظ نهاد و گفتن آموخت "
مادر كه زمن چه رنج ها بُرد
از اُنس و محبتم جفا بُرد
خيزاند و نشاند مرا براه بُرد
" دستم بگرفت و پا به پا بُرد
تا شيوهء راه رفتن آموخت"
جنت كه رضا ووعدهء اوست
در خدمت مادرانِ نكوست
مادر بخدا بدارمت دوست
" نقش دل من محبت توست
وى مهر به دل نهفتن آموخت"
|
