|
أي معلم
ما به جشنت أي معلم شاد و خندان آمديم روز تجليل مقامت را بميدان آمديم
دسته هاي گل بدست از باغ عرفان iiآمديم تهنيت گفتن برايت از دل و جان iiآمديم
مرحبا گويان ترا مدح و ثنا خوان آمديم
ايكه باشد راز دانش نقش در سيماي iiتو حكمت و پند است هر يك نكتهء زيباي iiتو
افتخار مملكت از گوهر والاي iiتو وارث علم پيامبر از يكي اسماي تو
با اميد تو بسوي اين دبستان iiآمديم
أي معلم نام پاكت آيت آدمگري با كمال نام خود جان را عجب iiميپروري
پادشاهان از تو مي يابند ملك و iiسروري ايكه از وهم و گمان ما بسي iiبالاتري
در چنين محفل به پاس تو شتابان آمديم
مشعل تابان عرفان را چو بر iiافروختيم خِرمن جهل و جهالت را سراپا iiسوختيم
دانش و علم و هنر هاي كه ما iiاندوختيم حرف حرف و نقطه نقطه از شما آموختيم
زان سبب جشن ترا تبريك گويان iiآمديم
جسم و جانت از گزند روزگاران دور iiباد خانهء نام و نشانت تا ابد معمور iiباد
هركه بدبين تو مي باشد چشمش كور iiباد دوستانت دايماً اندر
جهان مسرور باد
اينچنينت خواسته از ذات رحمان iiآمديم
مادر
أي مادر أي بهشت برين جهان iiمن أي مادر أي مسبب جسم و روان iiمن
أي مادر أي تو مايهء نام و نشان iiمن أي مادر أي فرشتهء أمن و أمان iiمن
همچون خدا يقين كه توئي مهربان iiمن
أي مادر أي كه شير بدادي مرا iiزجان راهم بنمودي و بيآموختي زبان
لطف تو بيش بود و بوّد بيشتر از iiآن اكنون كه دگر نيز شدم بالغ و iiجوان
أي جان توست زنده تن ناتوان iiمن
أي مادر أي كه شب همه بيخواب iiبودهء از رنج تب ما همه بيتاب iiبودهء
گاهي بفكر نان و گهي آب iiبودهء زان غصه هر نفس بر وهاب iiبودهء
بهتر ز ابر رحمتي أي به ز جان iiمن
آئينهء خداست رُخ با صفاي iiتو أي من فداي عفت و شرم و حياي تو
باشد حرام اگر طلبم جز رضاي iiتو سر چيست كه خواهي و نسازم فداي iiتو
بادا فدايت هرچه كه باشد از آن iiمن
اللهم اغفر لي و اغفر لي iiوالدي وِردم بوّد به حضرت آن لا يموت iiوحي
از فضل ربّ سبع سماوات و كل شيء عمرت دراز باد و خوشيهايت پي به پي
تا آنكه زنده ام بود اين آرمان iiمن
ارسالي : سيد ذبيح الله سمنگاني
|
