سيد عبد الله

سمن زار

بسم الله الرحمن الرحيم

 

ستايش

تو نورى از حجاز بيرون كشيدى

چراغى از بر گردون كشيدى

درخشان آفتابى عالم افروز

به حكمت از شب قيرگون كشيدى

زفيض بارش ابر بهارى

به صحرا لاله ى گلگون كشيدى

به وحشت غرق بود ابناى آدم

چو قرآن بهرشان قانون كشيدى

به موسى داده اى آن يد بيضا

به قهر زر از كف قارون كشيدى

چو تسليم گشت ابراهيم به امرت

سرافرازش ازآن آزمون كشيدى

چو هاجر سعى كرد در وادى خشك

ز بهرش آب از هامون كشيدى

چو يونس ياد كرد اسمت به پاكى

ز بطن ماهى اش بيرون كشيدى

چو ايوب صبر كرد اندر مصايب

مرض را از تنش بيچون كشيدى

عطا كردى به يوسف حسن بى حد

زليخا را ز چشم جيحون كشيدى

هزار آهوى وحشى را به صحرا

به پاس خاطر مجنون كشيدى

كه باغبان گفت كمال ذات پاكت

ز حرفش مصرع موزون كشيدى

 

 

نعـت

اى كه شرف يافته ، از تو وجود و كمال

سكه اى عزت زده بنام تو ذوالجلال

وصف گل روى تو كرده به قرآن خدا

يافته از عشق تو خلق جهان شور و حال

خوش زده بر لوح عرش نام نكويت رقم

ز بعد نام خودش صاحب جاه و جلال

قلب سليمت شده مهبط وحى خدا

آيت قرآن بود دال برين خوش مقال

هيچ نديده كسى چون تو نيكوروى به چشم

درهمه هستى تويى مظهرحسن وجمال

شهرت اسلام تو رفته به اقصاى روم

صيت دينت گرفت ارض و سما تا شمال

خُلق نيكويت ستود پادشهء هردو كون

نيست درعالم كسى چون تو حميده خصال

هركه ز روى عناد با تو ستيزد به خشم

نار نصيبش شود ره برد بر ضلال

حافظ شرع تو شد خالق كون و مكان

كوكب بخت ترا هيچ نباشد زوال

از سر انگشت تو رخنه فتاد در قمر

تاب و توانش نماند، بدر چو بود شد هلال

از حرم كوى او دور فتادم صد حيف

اى دل مسكين من باز ز هجرش بنال

بارخدايا نما ، گُنبد خضراى دوست

تا برسم بر درش ، چنگ زنم بر وصال

تا كه شنيد باغبان وصف جمالت بگوش

نقش رُخ خوب تو رنگ گرفت در خيال

 

 

ما د ر

مادر به ظل لطف تو بودن چه لذيذ است

در دامن مهر تو غنودن چه لذيذ است

لالايى عشق از لب پربار تو مادر!

هنگام سحر آه شنودن چه لذيذ است

جنت به زير قدمت هست از آنرو

سر را به قدم هاى تو سودن چه لذيذ است

از فيض دعاى تو و ازگرمى اى مهرت

در رنج و تعب بند نبودن چه لذيذ است

ديده بر رخ خوب تو اى قبلهء اميد

هر شام و سحر باز نمودن چه لذيذ است

با صدق و صفا وكرم ولطف ومحبت

زنگ غمت ازچهره زدودن چه لذيذ است

يك شعر پر از مهر كه تو نيز مظهرآنى

در وصف و جلال تو سرودن چه لذيذ است

مادرچه شيرين است همه گلواژهء نامت

اسم خوشت هرلحظه ستودن چه لذيذ است

باغبان نستاند به جز از گنج دعايت

هر گنج دعا از تو ربودن چه لذيذ است

 

بهاريه

بهارآمد دوباره گشت روى گلستان رنگين

بيار اى باد نوروزى پيام عشق فروردين

بشارت داده اى از مقدم گل اى پرستوگك

توگفتى باز آيد در چمن گل هاى شاخ آزين

خمار آلوده باشد ديدهء نرگس ز جام مى

بيار اى ساقى رعنا تو هم آن ساغر پيشين

ز باد خوشگوار صبح مى بالند و مى رقصند

عروسان چمن با صدهزاران عشوه و تمكين

چه زيبا جويبار خواند سرود عشق و مستى را

بنفشه زآن سبب سر را فگنده پيش رو پائين

بنالد آبشار اندرسكوت ژرف كهساران

چنانكه كوهكن نالد ز ياد فرقت شيرين

به چشم آيد پريشان سنبل همچو طره ليلى

به سان چشم مجنون مى نمايد لاله ها خونين

تو دخت ياسمن بنگر چسان با ناز ايستاده

كند جلوه كنار بركه همچو خوشهء پروين

توگويى نغمه صوراست آميخته به باد صبح

كه يكباره برانگيخته همه ازخواب سخت سنگين

كى را تاب جدل باشد با فصل گل و مستى

كه لشكر بى شمار دارد بهاراز سنبل و نسرين

فراز نيلگون تالاب ميان نيلگون دريا

نمايد ماه بشكسته به سان زورق زرين

كه مرغان چمن سرداده اند آهنگ شوروعشق

كنون اى مطرب سرمست نوازآن نغمه پيشين

زبس ناله نمود بلبل زهجرت تا كه آخر مُرد

بيا اى سنگ دل غنچه كنون برتُربتش بنشين

هرآنكو را دلِ بيدار باشد در ته ى سينه

كند اقرار به ذاتش آنكه دارد ديدهء حق بين

ز سير بوستان و گل باغبان اين قدردانست

كه دارد هرگل زيبا هزاران خار درآستين

 

 

رضاى دل

حـاصـل بـشـود رضــاى خــدا از رضـاى دلروشــن شــود جـهـان وجـود از صـفاى دل
گرجـسـتـجو كـنـى بـوجـودت تــو از يـقـينيــابـى هـــزار فــيـض عـيـان از خـفـاى دل
از صــــدق دل گر بـكـنـى نــالـه در ســحـر دانــم رســد بــه عـرش مـعلى صـداى دل

خـواهى اگركـه فيض دو عالم شود نصيب بــارى زجـهـد بـكـوب در دولــت سـراى دل
افـزونـتر اســت قـيـمتش از كـعـبهء حـجـاز نــامــحـرمـان راز چه دانـــنـــد بـــهــاى دل
مى خواست چون طواف بكند كعبه جليل درخــاك و خــون تپيـد نـفسم ازحـياى دل
پوشــيـده نـيـست ازنـظـرش ذرهء ز كــون دانـــــد يــقــيـن راز دلـــــم را خـــــداى دل
گر آه و نـالـه ام بـه فـلك مـيرسد بـجاست خــارى خـليده از پى چشـمم بـه پاى دل
شـــورى بـــدل فــتـاد و زتـابـش زديــده ام اشــكـى چكـيـد و بــاز دويــد از قـفـاى دل
دريـوزه گرشـده بـه درش دل بـه صـد اميد دل نـيزگداى وى شـد و مـن هم گداى دل
بـارى ز روى لـطف و بنده نوازى و مرحمت بــخــشـد مگرطــبـيـب طـبـيـبـان دواى دل اى بـاغـبان گر بــه وصـالـش رسـى دمـى مـيـكـن طـلـب از كـرمـش تــو شـفـاى دل

 

جــهــد

مــرا دردل چه بـاشـد زيــن هـمـه بـيـجا تپيــدن هـا

چه بـاشد مـطلب جـان زيـن همه هرسو دويدن ها

اگر خــالـى بـــود ســيـر نَــفَـس از يــاد او مــى دان

نـباشد هـيچ حـاصل جـز بـه مَشكى پُف دميدن ها

ز سـعى و جـهد در راه طـلب اى هـان مـشو  غـافل

كــه تـوفـيق را سـبـب بـاشد فـتادن هـا دويـدن هـا

طـــــواف كــعــبـهء دل را نـــيــارى گر بـــجــا هــــرگز

نـيـابـى هـــيچ مـقـصودى ازآن كـعـبه رسـيـدن هــا

تــواضـع پيـشـه كــن تــا در مـقـام فـيـض يـابـى راه

كــه نــى هــا بـوريـا گرديــد ز جـرم سـركشيدن هـا

گيــاه دشــت مـنـعم را چو خـوردى رام وى مـيباش

الا اى آهــوى وحـشـى چه بـاشـد زيـن رمـيدن هـا

چو انــدر طــور جــان مــأوا گرفـتـى پس تـحمل كـن

مـشو نوميد هرگز زآن ((نخواهى ديد)) شنيدن ها

اسـيـر حـلـقه زلـفـش چو گشـتى صـبر كـن اى دل

كـه مـمكن نـيست دامـش را بـريدن هـا رهـيدن ها

چو طــــوق بــنــدگى افگنـــده اى بــرگردنـت  طــائـر

كــه حـاجت نـيست هـرگز از لـب بـامش پريـدن هـا

قـبـاى پاره ام مــنگر بــه چشــم كــم تــو اى زاهــد

مـــرا ذوق ديگر بــاشـد ازيـــن جــامـه دريـــدن هـــا

تـو واقـف نـيستى از سِر عشق ، منعم مكن واعظ

خـوشـا آن دامــن مـهـرش ، خـوشا آن آرمـيدن هـا

به هوش آ ، باغبان و واقف از احوال خويش ميباش

كــــه دارد عــقــرب ابــــروش آهــــنگ گزيــــدن هـــا

 

 

تــمــنــا

اى كـه در دام كـشى مـرغ دلم هوشت باد نــه چنـيـن بــاد كــه در دام فـرامـوشت بـاد
مـى خرامى تو بدين قامت و رخسار به چمن

چشـــم بــد دور ز رخـسـار و بـرو دوشـت بــاد
نـكـنم شـكـوه زتـو اى بـت شـيرين حـركات خون عاشق چو مى ناب خورى نوشت باد
چوگذشـتى ز سر جرم و گناهم اى دوست آفــريـن بــركـرم و خــوى خـطـا پوشــت بــاد
صــدهــزار رازنــهـان دارى و اظــهـار نـكـنـى حـــرف نـاگفـتـهء دل بـرلـب خـامـوشت بــاد
دوش گفــتـت بـــه ايـمـا سـخـنى پيـرمـغان صنما حرف خوشش حلقه درآن گوشت باد

بـاغـبان نـيمه شـب از صـدق دعـايت بـكند

دل را شــاهــد مـقـصـود در آغــوشـش بـــاد

 

بـاغ حُـسـن

 

اى كــه بــا نـيـم نگه دردم تــو درمـان سـاختى روزگار ســــــرد پائـــيـــزم بـــهــاران ســاخــتـى
شـــد گرفـتـارجـمالت ايـــن دل مـسـكـين مـــن زآن ســبـب او را درون سـيـنه نــالان سـاخـتى
گشــت مـطـيع امــرو فـرمـانت ز انـسـان تـا پرى زآن لــــب لـعـلـت مگرمُـهـرسـليمان سـاخـتـى
ديـرمـاندى درسـفـر،ديده بـراهـت مـانده اسـت هـردوچشـمانم زحـسـرت اشـكـباران سـاختى
رنـجـه فـرمـودى قــدم جـانـا فـدايـت جــان مــن كـلـبـهء احـــزان مـــا را يـوسـفستان سـاخـتى
لـيـك افـسـوس وصـدافـسوس زود رفـتى ازبـرم

صـبـح امـيـدم بـيـك بـار شـام هـجـران سـاختى
رُخ بپوشـانـدى زمــن افـسـرده گرديـد ايـن دلـم روز روشـن را تو برمن چون شبستان ساختى
وانگهــى از روى مـاهـت چون بـرافگنـدى نـقاب زاهـــد ديـريـنـه را يــكـدم هــراسـان سـاخـتـى
گوشـــه چشــمـى نـمـودى بــاز از فـيـض نـظـر ويـن گداى درگهـت را هـمچو سـلطان ساختى جـلوه گر شـد گلـشن حُسنت دگر بار اى صنم

لاجرم ما را به باغ حُسن (( باغبان )) ساختى